Politika Gazetesi: Dün ve Bugün

Politika Gazetesi: Dün ve Bugün

Politika Gazetesi’nin 100’üncü sayısı, bu yazı yayınlandığı zaman sanıyorum okurların eline ulaşacak.

Politika’nın 70’li yıllarda yayınlandığı dönemde ben TKP’nin ideolojik bürosunda görevli olarak çalışıyordum. Aram yoldaşın hayata gözlerini yummasından sonra da, yanılmıyorsam 1979 Aralık ayının sonunda ya da 1980 yılının Ocak ayında Politik Büro’ya alındım. İlk işim, ülkede ve yurtdışında parti medyası ve partinin legal alandaki yayınlarında çalışan yoldaşlarla parti merkezinde toplantıyı örgütlemek oldu. Bu toplantıya Politika Gazetesi’nde çalışan kimi yoldaşlar da katıldı.

Toplantıya bir rapor sunduğumu hatırlıyorum. Bu rapor arşivde korundu mu, korunmadı mı bilmiyorum ve raporun hangi sorunları ele aldığını da ne yazık ki hatırlamıyorum. Yoldaşlar ülkeye döndükten az zaman sonra Politika sıkıyönetim tarafından yasaklandı. Bunun üzerine medyada çalışan yoldaşlarımızın bazıları yurtdışına çıktı. Aralarında Politika Gazetesi yönetici ve yazarlarından Aydın Engin, Oya Baydar, Aydın Şenesen, Ertan ve Berin Uyar, ekonomist Özlem Özgür gibi isimler de vardı. Bu yoldaşlarla, Politika baş redaktörü Aydın Engin’in baş redaktörlüğünde Türkiye Postası’nı önce Batı Berlin sonra Federal Almanya merkezli yayınlamaya başladık. Bir bakıma Politika yurtdışında yeniden yayına başlamış oldu.

Ben ne gerçek ismimle ne de parti ismimle Politika Gazetesi’nde hiçbir yazı yazmadım. Politik Büro adına Politika Gazetesi’ni yönlendirmeye de kalkmadım.  Gazetemiz ülkedeki yoldaşların inisiyatifiyle yayınlandı.

Bunu şunun için söylüyorum: Politika Gazetesi’nin zorlu koşullarda yayınlanmasında bütün onur gazetenin ülkedeki çalışanlarına aittir. Varsa hataları ise herkesten önce bana aittir. Başta sevgili Aydın Engin sevgili Ertan Uyar ve Aydın Şenesen olmak üzere pek çok Politika çalışanı artık aramızda değil. Hayatlarını kaybeden bütün yoldaşlarımızı saygıyla anıyorum. Hala yaşayanlara uzun ömürler diliyorum.

Bilen yoldaşın o yıllarda en sık kullandığı cümle “TKP yaşıyor, savaşıyor” cümlesiydi. Ben Politika Gazetesi’nin yeniden yayınlanmaya başlamasından bu yana 12 yıl geçmiş olmasına ve gazetenin 100’üncü sayısına ulaşmasına bakarak, TKP ruhunun, geleneğinin ve tarihinin yaşamakta ve savaşmakta olduğunun kanıtı sayıyorum. İçimden “keşke Oya Baydar da bir yazısıyla Politika’daki anılarını 100’üncü sayıda yazsaydı” diyorum.

Politika Gazetesi’nin 100’ncü sayısı TKP’nin likidasyondan çıkışında legal çalışan komünistlerin müstesna rolünü gözler önüne seriyor. Neredeyse umut ışıklarının karardığı bu uzun yıllarda, internet yayıncılığının kolaylığına bakmadan mürekkep kokulu bir gazeteyi yayınlamak, dağıtmak ve gazete sayfalarında komünist dünya görüşünü ve TKP’yi yaşatmak partinin likidasyon sürecinden çıkmasına legal alanda varolmaya devam eden TKP veteranlarının azmiyle ulaşıldı.

Gazetenin “mürekkep kokusundan” söz ederken Politika Gazetesi’ni ilk yayınlayan ve sonra Kemal Türkler’in başında bulunduğu DİSK’e satan İsmail Cem ve Ercan Arıklı’yı hatırladım. 60’lı yılların ilk yarısında bu ikilinin yayınladığı ABC isimli haftalık dergide musahhih olarak çalışmıştım. Dergi matbaadan geldiğinde dergiyi kokladığımı hatırlıyorum. Derginin mürettiphanesindeki bir masada karşımda yaşlı bir diğer müsahhih oturuyordu. Ben dizilen sayfaları okuyordum o da elinde kalemle yanlışları tashih ediyordu. İkimiz de kurşun eriten o zamanki dizgi makinası Linotip’in yaydığı zehirli kurşun kokularını soluyorduk. Karşımda oturan müsahhih 1951 tevkifatından geçmiş TKP üyesi, büyük şair Enver Gökçe idi. Ben her halde yirmili yaşlarımın başındaydım, O ise her halde 50’li yaşlarının sonundaydı. İkimiz de aynı haftalık ücretle çalışıyorduk. Bu adil olmayan bir durumdu. Birkaç ay sonra dergiden ayrılmaya karar verdim ve İsmail Cem’e “tashihi tek başına Enver Gökçe yoldaşın yapabileceğini, bana ödenen ücreti, iki kişilik işi yapan yoldaşa vermelerini” istedim. Kabul etti. Bu teklifi yaptığım günü bugün gibi hatırlıyorum: İsmail Cem’in babası yakın zamanda ölmüştü. Odasına girdiğim zaman, beyaz tenli İsmail Cem’in güneşten kahverengiye dönmüş cehresini görünce şaşırmıştım. Uludağ’da tatil yapmış ve kardan yansıyan güneş ışınlarıyla kararmıştı. Babasından büyük bir miras kaldığını sanıyorum.

Daha sonra Enver Gökçe yoldaşı ziyaret ettiğimde İsmail Cem’in sözünde durmadığını öğrendim. Bildiğiniz gibi bu büyük şair ve komünist yoksulluk içinde bir bakımevinde dünyaya gözlerini kapadı.

Bu hoş olmayan anıma rağmen İsmail Cem’in Politika Gazetesi’ni bir sarı sendikaya devretmek yerine DİSK’e devretmesini hayırla anıyorum.

Politika Gazetesi’nin tarihinde onu yayınlayanların, dağıtanların, abone olanların parmak izlerinin yanında Kemal Türkler’in, Antakyalı TKP üyesi Kemal Sülker’in, efsanevi sendikacı Rıza Kuas’ın, komünist İbrahim Güzelce’nin ve elimize Lepzig’e bir hayli gecikerek gelen sayısını okurken  her önemli cümlesinin altını kırmızı-yeşil-mavi kalemlerle çizen ve kenar notları yazan Bilen Yoldaşın, Aram Yoldaşın, Şekibe ve Ziya Yamaç yoldaşların, yakın zamanda kaybettiğimiz Bulgaristanlı Süleyman yoldaşların da parmak izleri var.

Politika’nın 100’üncü sayısını yayınlayan ve yaşatan Mustafa Suphi Vakfı üyeleri de gazetenin her sayfasını dokunduklarında işte bu tarihin parmak izlerine dokunmuş oluyor ve tarihe isimlerini yazdırıyorlar.

Politika Gazetesi bir tarihtir. Türkiye komünistlerinin tarihi.

 


Konuyla ilişkili diğer makaleler